De patiënten in Soedan zijn er nog steeds. De zorgcentra die ze nodig hebben verdwijnen.
Libanon wordt geconfronteerd met een ernstige en snel verslechterende humanitaire crisis na de escalatie van Israëlische aanvallen en bombardementen in Libanon begin maart. Duizenden mensen zijn gedood of gewond geraakt, onder meer door willekeurige aanvallen door Israëlische troepen in dichtbevolkte gebieden, terwijl grootschalige gedwongen evacuatiebevelen van de Israëlische strijdkrachten inmiddels ongeveer 14 procent van het land bestrijken. Als gevolg daarvan zijn meer dan een miljoen mensen – ongeveer een vijfde van de Libanese bevolking – gedwongen ontheemd, waarbij gezinnen herhaaldelijk moeten vluchten en vaak nergens naartoe kunnen.
De zorgbehoeften nemen dramatisch toe terwijl de toegang tot zorg juist afneemt. Ziekenhuizen, vooral in Zuid-Libanon, worden overspoeld door massale toestroom van slachtoffers en hebben moeite om het grote aantal gewonden op te vangen. Tegelijkertijd kunnen veel mensen geen medische zorg bereiken door aanhoudende aanvallen, angst en ontheemding. Patiënten met chronische aandoeningen missen essentiële behandelingen, zwangere vrouwen missen opvolgafspraken en psychische aandoeningen – zoals angst, trauma en depressie – nemen sterk toe na herhaalde ontheemding en verlies.
De schaal van de ontheemding heeft extreem zware leefomstandigheden gecreëerd voor honderdduizenden mensen. Velen worden gedwongen te leven in overvolle opvangcentra, informele nederzettingen of openbare ruimten, met beperkte toegang tot schoon water, sanitair en gezondheidszorg. Algemene evacuatiebevelen worden met weinig of geen waarschuwing uitgevaardigd, waardoor mensen zonder voorbereiding moeten vluchten en afhankelijk worden van humanitaire hulp. Opvangcentra zijn overbelast en informele locaties missen vaak zelfs de meest elementaire ondersteuning.
De meest kwetsbare groepen – waaronder vluchtelingen, migrerende werknemers en mensen met een handicap – worden onevenredig zwaar getroffen. Zij ondervinden extra barrières bij de toegang tot hulp, gezondheidszorg en veilige huisvesting en worden vaak uitgesloten van formele ondersteuningssystemen. Hoewel het lokale gezondheidssysteem, lokale organisaties en vrijwilligers reageren op de toenemende noden, putten het overbelaste zorgsysteem en de beperkte middelen de lokale respons uit, waardoor er een dringende nood is om de humanitaire hulp op te schalen.
