Een staakt-het-vuren alleen in naam: mensen worden nog steeds gedood door Israëlische strijdkrachten in Zuid-Libanon
Ondanks de aankondiging van een staakt-het-vuren tussen Israël en Libanon op 17 april, dat later met nog eens drie weken werd verlengd, blijven de aanvallen in Zuid-Libanon doorgaan.
Israëlische troepen voeren dagelijks luchtaanvallen uit, waarbij honderden mensen gewond raakten of om het leven kwamen. Evacuatiebevelen worden nog steeds uitgevaardigd, wat leidt tot de gedwongen ontheemding van duizenden mensen, terwijl de volledige verwoesting van huizen en dorpen zich de afgelopen weken onverminderd heeft voortgezet.
Ziekenhuizen in Zuid-Libanon, waar teams van Artsen Zonder Grenzen (AZG) samenwerken met het ministerie van Volksgezondheid om patiënten te behandelen, blijven gewonden ontvangen.
“Sinds het begin van het zogenaamde staakt-het-vuren hebben we een breed scala aan ernstige verwondingen gezien,” zegt dr. Thienminh Dinh, spoedarts bij AZG, die haar dagen verdeelt tussen het ziekenhuis van Qana en het Jabal Amel-ziekenhuis, beide in het district Sour/Tyrus. “In één familie alleen al was er een peuter met snijwonden in het gezicht, zijn vierjarige zus met open schedelbreuken, breuken aan de ledematen en kneuzingen aan de longen. Hun vader had verschillende verwondingen en hun moeder zat vast onder het puin van hun huis.”
De medische teams in beide ziekenhuizen werken dag en nacht om deze patiënten te behandelen, met verwondingen die variëren van lichte wonden tot zeer ernstige letsels waarvoor complexe chirurgische ingrepen nodig zijn
Tussen 18 april en 3 mei werden 173 gewonde patiënten opgenomen in het Jabal Amel-ziekenhuis, en 145 mensen overleefden hun verwondingen niet.
Enkele kilometers verder zien AZG-teams een gelijkaardige situatie in de twee ziekenhuizen die we ondersteunen in het district Nabatiyeh. Tussen 26 april en 3 mei ontvingen deze ziekenhuizen 65 gewonde patiënten, waaronder twee mensen die later overleden aan hun verwondingen, en nog eens 26 mensen die levenloos aankwamen.
Ondanks voortdurende ondersteuning, waaronder een grotere capaciteit voor spoedeisende zorg en ambulancetransfers, komen patiënten nog steeds laat of in kritieke toestand aan door onveiligheid en de grote afstanden tot zorg. In sommige gevallen zijn doorverwijzingen tussen ziekenhuizen moeilijk door het gebrek aan veiligheid op de wegen. Toch hebben medische teams vaak geen andere keuze dan patiënten door te verwijzen wegens tekorten aan essentiële medische middelen, zoals bloedzakken. Zo moesten vorige week in het Najdeh Al-Shaabiyeh-ziekenhuis twee zwaargewonde patiënten worden overgebracht naar een ander ziekenhuis vanwege een ernstig bloedtekort, maar zij overleden tijdens het transport.
Door de enorme noden worden medische teams in Zuid-Libanon gedwongen tot werkshiften van soms wel 36 uur onafgebroken, in een hoog tempo, en moeten zij soms meerdere chirurgische ingrepen tegelijk bij dezelfde patiënt coördineren vanwege de ernst en het volume van de verwondingen.
AZG past zijn werkwijze aan om de ziekenhuisteams te blijven ondersteunen. Die zijn uitgeput na meer dan twee maanden van aanhoudende aanvallen en een staakt-het-vuren dat geen rust heeft gebracht. AZG-teams draaien nachtsdiensten in het ziekenhuis van Qana (Sour/Tyrus) en in het Najdeh Al-Shaabiyeh-ziekenhuis (Nabatiyeh) om continue zorg te helpen garanderen en tegelijk de werkdruk en stress van de vaste artsen te verlichten.
De mentale gezondheid van mensen verslechtert
“Wij vertrouwen dit staakt-het-vuren niet; het heeft alle hoop weggenomen die we hadden,” zegt Samia*, een ontheemde vrouw uit het zuiden die nu verblijft in Barja, een stad in het district Chouf net boven de Litani-rivier. Ze keerde terug naar huis zodra het staakt-het-vuren werd aangekondigd, maar ontdekte dat haar woning zwaar beschadigd was. “Als ik me vóór het staakt-het-vuren al slecht voelde, dan is het nu honderd keer erger.”
* Naam gewijzigd ter bescherming van de identiteit.
Om in te spelen op de noden rond mentale gezondheid vergroten AZG-teams in de gouvernoraten Nabatiyeh en Zuid het aantal en de frequentie van mobiele klinieken. Zo bereiken ze afgelegen gemeenschappen en gezinnen die na de aankondiging van het staakt-het-vuren zijn teruggekeerd, terwijl hun mentale gezondheid verder achteruitgaat.
“Een Syrische vluchtelinge, die enkele weken geleden door een luchtaanval beide benen verloor, werd wakker met het nieuws dat haar achtjarige zoon is omgekomen bij een luchtaanval, terwijl haar dochter darmperforaties opliep door granaatscherven,” zegt dr. Dinh. “Hoe kunnen we van een moeder verwachten dat ze met deze nieuwe realiteit omgaat?”
Velen dachten dat dit staakt-het-vuren, drie weken geleden aangekondigd, enige verlichting zou brengen. De realiteit is anders.
“Twee maanden na de escalatie wordt de situatie steeds complexer, met patronen van geweld en schade die in de tijd verergeren,” zegt Jeremy Ristord, hoofd van de missie van AZG in Libanon. “Zonder daadwerkelijke bescherming en onbelemmerde toegang tot gezondheidszorg heeft ontheemding geen veiligheid gebracht en burgers niet beschermd.”