Libanon: gewonde verpleegkundige getuigt na aanval op Jabal Amel-ziekenhuis
Jamila* (naam gewijzigd) werkt al bijna drie decennia als verpleegkundige op de dialyseafdeling van het Jabal Amel-ziekenhuis in Sour (Tyrus). Op 1 juni leek het een gewone werkdag, tot rond 18.00 uur een Israëlische luchtaanval de omgeving van het ziekenhuis trof. De ontploffing liet diepe sporen na: 39 zorgverleners, onder wie Jamila, raakten gewond — het grootste aantal medisch personeel dat ooit bij één enkel incident tegelijkertijd werd getroffen. Ook het ziekenhuis zelf liep zware schade op.
De aanval stond niet op zichzelf. Ze maakte deel uit van een reeks van bombardementen in de regio, ondanks het zogenaamde staakt-het-vuren. Amper drie dagen later volgde opnieuw een aanval, waardoor de dreiging voelbaar bleef.
Enkele dagen later vertelt zij haar verhaal, terwijl ze in haar ziekenhuiskamer wacht op een gezichtsreconstructie die de volgende dag gepland staat. Haar gezicht is geel en gezwollen door de kracht van de ontploffing, haar lichaam zit onder de blauwe plekken. Haar ogen zijn bloeddoorlopen en omringd door donkere hematomen.
“Ik begreep dat het een bom was en bad meteen dat ik mijn zicht niet zou verliezen.”
Ik was aan het werk op de dialyseafdeling en hield een patiënt in het oog toen ik iets hoorde vallen. Het voelde alsof het recht op mijn hoofd terechtkwam. Het klonk niet zoals de ontploffingen die ik eerder had gehoord.
Een paar seconden later voelde ik een warme vloeistof over mijn gezicht lopen, maar ik besefte niet dat het bloed was. Toen ik naar beneden keek, zag ik mijn collega op de grond liggen. Op dat moment zag ik ook mijn eigen bloed op de vloer. Ik begreep dat het een bom was en ik bad onmiddellijk dat ik mijn zicht niet zou verliezen. Daarna verloor ik het bewustzijn en werd ik naar buiten gedragen.
Toen ik weer bijkwam, dacht ik als eerste aan de patiënt die ik op dat moment aan het verzorgen was. Ik vroeg me af wat er met hem gebeurd was. Ik bracht 24 uur door op de intensive care en werd daarna overgebracht naar de CSU (cardiochirurgische afdeling). Nu wacht ik op een reconstructieve operatie aan mijn gezicht. Er zit nog steeds een stukje glas vlak bij mijn rechteroog. Ik ben dankbaar dat ik nog kan zien.
Het enige waar ik aan denk, is zo snel mogelijk weer aan het werk gaan, terug naar mijn patiënten. Ik wil snel herstellen zodat ik mensen opnieuw kan ondersteunen. Ik hou enorm van mijn job. Ik wil dialysepatiënten de best mogelijke zorg bieden, er voor hen zijn en tijd met hen doorbrengen.
De nieuwe aanval van gisteren was oorverdovend. Ik was doodsbang. Het enige wat ik kon doen, was bidden. Dit ziekenhuis is mijn tweede thuis. Ik woon hier samen met mijn zus, die ook verpleegkundige is op een andere afdeling. We hebben geen alternatief. Ons hele dorp is verwoest en ons familiehuis bestaat niet meer.
Als er een evacuatiebevel komt, blijf ik. Waar zou ik naartoe moeten?…
Op 9 juni werd de volledige regio van Sour (Tyrus) onder een verplicht evacuatiebevel geplaatst.