Artsen Zonder Grenzen

Wat houdt je plaatselijke functie precies in? Wat doe je concreet dag in dag uit?

Ik ben verantwoordelijk voor de bevoorrading in Maradi, en naast het personeelsbeleid - er werken immers zo'n 25 personeelsleden in Maradi (assistenten, chauffeurs en bewakers) - moet ik ook voorzien in de terreinbehoeften. Zo moet ik de producten kopen en versturen die niet te vinden zijn op het terrein. Daar komt heel wat bij kijken: leveranciers zoeken, onderhandelen over de prijs, aankopen doen en nadien uiteraard ook een transporteur zoeken, volgens hetzelfde principe. Ik moet nagaan of de AZG-procedures goed gevolgd worden en kan daarbij rekenen op een uitstekend team (een logistiek medewerker, een aankoper en een supply officer).

Naast het aankoopbeleid moet ik me ook bezighouden met de containers die verscheept worden naar Maradi. Zo zijn er 60 containers gepland voor 2008, dus iets meer dan één per week. Na de uitklaring moeten de goederen verzonden worden naar het project.
Tot zover de meer technische kant van de zaak. Daarnaast vervul ik dag in dag uit ook een vrij belangrijke administratieve en financiële rol. Ik ben immers de enige medewerker die de hele tijd in Maradi blijft, dus moet ik nagaan of alles in orde is met de contracten, de sociale zekerheid, de gezondheidszorg voor het personeel… Ik heb uiteraard ook een financiële verantwoordelijkheid, want we doen nu eenmaal aankopen.

Vanwaar je beslissing om tijdens de eindejaarsfeesten op het terrein te blijven?

Ik ben hier nog maar net en heb dus geen toestemming om mijn R&R te nemen na anderhalve maand… Maar ik beschouw dit als een kans om een nieuwe ervaring te beleven.

Hoe verlopen de eindejaarsfeesten tijdens de missie?

Veel weet ik daar niet over, aangezien dit voor mij allemaal nieuw is. Ik heb vandaag wel een uitnodiging gekregen... We zijn vooral actief in Dakoro. Zelf ben ik gevestigd in Maradi, aangezien ik me bezighoud met de bevoorrading en er in Dakoro niet veel te kopen valt, dus moet je voor boodschappen naar Maradi. De meeste leden van het expat-team verblijven dus in een kleine "stad". Ze hebben hun collega's uit Maradi en Niamey uitgenodigd voor Kerstmis, en een menu samengesteld op basis van plaatselijke producten. Het wordt een barbecue, denk ik, en iedereen moet een cadeautje kopen. De geschenken worden dan uitgeloot. Voor Nieuwjaar is het principe min of meer hetzelfde, maar met iets meer alcohol… zij het met mate, gezien de lokale mentaliteit.

Wat zijn zoal de nationale gewoonten op 25 en 31 december?

Daarvoor ken ik Niger nog niet genoeg. Toch verbaast het me dat 25 december in een moslimland als Niger een vrije dag is, een overblijfsel uit de koloniale tijd wellicht. De meeste Nigerezen zouden wel Kerstmis vieren zoals wij, heb ik me laten vertellen, met een feestmaal en geschenkjes. Die gewoonte leeft vooral in de steden.
Op 31 december wordt er zoals overal elders gefeest, veronderstel ik, al zijn de "Bobs" hier wel koning…

Wat zal je hier het meest missen?

De nachtmis en de koninklijke toespraak… Ach, ik maak maar een grapje!

Ik zal niet zozeer de Belgische gewoonten missen, wel de mensen met wie ik gewoonlijk Kerstmis en Nieuwjaar vier.
Ik denk dan uiteraard aan mijn vader, tegenover wie ik me soms schuldig voel, maar ook en vooral aan de avond van 25 december. Sinds een tiental jaar organiseer ik immers traditiegetrouw een etentje met mijn beste vrienden. Iedereen neemt de overschotjes van de avond tevoren mee en dan brengen we samen de avond door, als één grote familie.

Oudejaarsavond is dan weer altijd de gelegenheid om na een lekkere maaltijd verre vrienden terug te zien. Mensen met wie je minder vaak contact hebt, maar die je altijd graag ontmoet, ook al zijn de herinneringen 's anderendaags vaak al wat vervaagd…

Wat het eten betreft, vind je hier niet alle producten om er een feestmaal van te maken zoals bij ons. We moeten dus roeien met de riemen die we hebben.
Het kan misschien vreemd klinken, maar ik ga ook de kou missen. Ik haat het regengat dat ons landje is, maar anderzijds kan ik me moeilijk een kerst voorstellen in T-shirt. Sommigen die hier vijf of zes maanden geleden zijn aangekomen, hebben het koud in deze periode van het jaar, maar ik heb daar geen last van.

Wat ik ook zal missen, is de gezellige warmte van de haard in Brussel, met de kerstboom en de lampjes. Kortom, de typische kerstsfeer, want hier merk je daar weinig van, om niet te zeggen helemaal niets. Ik vind het jammer dat ze vaak al eind november kerstversiering in de straten hangen (met al het commerciële gedoe daarrond). Toch zorgen de kerstmarkt, het Sint-Katelijneplein, de kerstverlichting… telkens weer voor sfeer, ondanks de energieverspilling.

Waar ik ook dol op ben, zijn de bloopers op tv…

Wat zul je het minst missen?

De nachtmis, de koninklijke toespraak…

Ik heb alles beschreven wat ik zal missen… of zou kunnen missen. Ik heb verschillende dingen genoemd, maar eerlijk gezegd: voor mij telt alleen het menselijke aspect. De sfeer, lekker eten (reebok en toast met ganzenlever als voorgerecht…): dat is allemaal fijn, maar voor mij toch bijzaak. Er zal wel wat nostalgie bij komen kijken, ook al denk je daar niet echt aan als je niet in de kerstsfeer zit, met overal lichtjes. Het is de eerste keer dat ik niet in België zal zijn tijdens de eindejaarsfeesten. Sinds vijf jaar zit ik vaak in het buitenland, maar tot nog toe was ik met eindejaar altijd thuis (of in Italië, bij mijn zus), al was dat niet altijd per se gewild. Het zal voor mij dus een nieuwe ervaring worden. Ik ben benieuwd…

Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar aan iedereen!